glasapplicaties



Uit naam van het water

 

De IJssel geeft naam aan het water;
soortelijk gelijkstromend water.
Iedere druppel rivierwater
heet hier IJssel, is IJsselwater.
 
Vroeger zou het de Maas zijn geweest.
Maar dat is hiermee uitgesloten.
De Maas stroomt gelijksoortig vloeiend,
draagt evenzeer gelijke boten.
 
Maar de Maas is van vroeger, niet nu,
niet hier, waar het water stroomt en kolkt,
de kade schampt, boeien bedobbert,
en met IJsselvissen is bevolkt.
 
Vissen die óók overal elders –
soortgenoten in Waal, Lek en Rijn;
vissen in de Maas langs Tegelen
mijn vroeger plek – schubbig eender zijn.
 
Doch dit terzij, hier is het water
onnoembaar gelijk, IJssel van naam.
Door westenwind schuindwarsgegolfde
rechtstroom, glijdend uit het nu vandaan.
 
Water is water wast, water schoont.
In water kan men zich vergissen.
Wezenlijk helder, van aanzien grauw,
diep donker wereldhuis voor vissen.
 
Van diepten vol schuift de IJssel door,
de brug voorbij, uit zicht en denken
de leegte in, voorbij tijd, ruimte;
levenvullend water wil schenken.
 
De wind geeft de stroom een dunne huid
die past, niet meedrijft, zelfs achterblijft.
Geen strak gestreken vel, maar rimpels,
spiegelingen waarin niets beklijft.
 
En in dit stil rumoer verzonken
is ineens een waterraam gaan staan.
Het in zichzelf besloten water
opent een venster voor zon en maan.
 
harrie huijs
13, 14 en 15-02 1995 


Twee voorbeelden van een techniek waar ik het laatste jaar mee bezig ben: glasapplicatie.
Voor de fa. Pim van Dijk Designs in Zutphen maak ik sinds juni van dit jaar dit soort applicaties voor kerken
Dan vormen de applicaties onderdeel van het door hem ontworpen meubilair, of het zijn zelfstandige ramen.
In mijn eigen werk vind ik het glas geweldig om in combinatie met tekst toe te passen.
Hierboven een applicatie die ik maakte n.a.v. een gedicht van mijn man Harrie die in 2007 overleed.
Het thema water,rivier, is natuurlijk ideaal om zo te „illustreren”.

Onderstaand paneeltje is door Kunst Connectie Zutphen geschonken aan de stichting Wijnhuisfonds.
Zij stellen in de wintermaanden het „Leeuwenhuisje” (een klein monumentje dat aan de Berkel staat en dat normaal de uitvalsbasis is voor de vaartochten van de Berkelschippers) ter beschikking aan leden van Kunst Connectie. Tussen oktober en april mogen zij het huisje als atelier en galerie gebruiken.

De stadsdichter Ton Luijten maakte het gedichtje dat in het paneel is verwerkt.




de Berkel glijdt onhoorbaar
door de poort van weleer 
met eeuwen op sleeptouw 
met herinnering aan handel 
met blad aanwaaiend 
uit het oosten

nu gebroken stroom 
in sluizen gevangen
ingebed en teruggebracht
tot niets anders doen 
dan alleen maar er te zijn

Ton Luijten ‘10

Portret van J.W.



Natuurlijk had ik me al eens gewaagd aan het tekenen van mijn kinderen en zelfs een keer - voor zijn vijftigste verjaardag - een „icoon” gemaakt van mijn Harrie. Maar een portretopdracht had ik nog nooit aangenomen, ook omdat ik graag alleen werk en erg langzaam. Foto’s zijn natuurlijk een modern hulpmiddel dat deze handicap ondervangt. Gedeeltelijk, want het bewegen en lachen, de typerende houdingen, kortom het karakter en de uitstraling van een mens moet je toch in de ontmoeting ervaren.
Voor deze verjaardagsverrassing moest dit arme slachtoffer per sé uitgebreid koffie drinken met een vage vriendin van zijn vrouw, ene Nicole..
Ik weet niet of hij zich ongemakkelijk heeft gevoeld onder de scherpe blik van de bezoekster, maar het doel heiligt soms de middelen. Inmiddels is de verjaardag gevierd en heeft het portret zijn bestemming gevonden. Kan ik het ook aan mijn persoonlijke galerietje toevoegen. Gevolgen zal het wel hebben, want wát is dit leuk om te doen, en aangezien ik vier prachtige kinderen en vijf beeldschone kleinkinderen heb..................

Nieuw oud werk



Ik begin steeds meer plezier te krijgen in het maken van deze website. Ik kwam deze serie kruizen weer tegen. Nog gemaakt toen ik op de academie in Arnhem zat, ook al weer 20 jaar geleden. Tussen toen en nu ligt een voor de hand liggend verschil. Ik noem het zo: wat ik toen -bijna spelend- maakte, het beeld van het kruis, daar ben ik inmiddels wel naar toe en in gegroeid. Ik heb de bladen recht gedaan: opgespannen op stevig papier om ze weer glad en strak te maken, gesigneerd en eindelijk ingelijst. Vandaar dat ik ze nu gedateerd heb met 1990-2010. Voor deze pagina heb ik alle zes tegen elkaar gezet, op de grafiekpagina van deze website staan ze apart.

Geboorte Nejla:



Niemand weet wat leven is
Alleen dat het gegeven is
En dat van dit geheimenis
God het begin en einde is.
(Huub Oosterhuis)


Soms raakt je persoonlijke leven even heel dicht aan het geheimenis waar Huub Oosterhuis over spreekt.
Sinds mijn Harrie op 20 februari 2007 overleed hebben wij (altijd nog “wij” als het over ons gezin gaat) alweer twee kleinkinderen erbij.
Ons vijfde kleinkindje, dochter van onze dochter Mirthe en haar man Kadir werd krap 4 maanden na de dood van mijn lieve vriend Jan geboren. Verdriet en vreugde, volle handen en lege handen, het is er. Overrompelend tegelijkertijd.

Welkom kleintje
NEJLA ÖZDEMIR
2 april 2010